noc

10/11 maja

Z Krakowa wracamy taksówką. Z Młodym. prowadzi kobieta. Taryfa – 6,40 za kilometr. Pod domem dziwimy się, że 350 złotych nie wystarczyło.
Wchodzimy do domu, a Młody jedzie swoim samochodem do bankomatu.

dzień

1/2 maja

Od półtora dnia prześladuje mnie irracjonalne przeczucie, że to co się dzieje z N. jest chwilowe. Że za jakiś czas wróci. I wydaje mi się to tak naturalne, że aż mnie to przeraża. Boję się takiego scenariusza.
A jednocześnie wiem, że ona ma już zupełnie inne życie. Mój rozsądek wie, że to tylko scenariusze fikcyjnych wydarzeń.
A jednak nie potrafi dojść do głosu. Chociaż chciałbym żeby doszedł.

noc

30 kwietnia / 1 maja

Stoję w tłumie, tuż pod sceną, z prawej strony. Obok mnie Ada. Jakieś niezobowiązujące rozmowy. Reszta Nowaków na scenie zabawia publikę.

I nie wiem w którym momencie Ada zaczyna recytować tekst, składankę, patchwork z dzieł literackich. Wyłapuję Eneidę i kilka innych klasycznych pozycji. Po recytacji dostaję zadanie domowe (właściwie dostajemy, bo w tym momencie jestem jeszcze z kimś). Ada dyktuje trzy fragmenty utworów i każde z nas ma na wtorek opracować części dalsze dla dwóch z nich. W ten sam sposób jak zrobiła to ona – cytatami – tak by wszystko miało logiczny sens.

Wracam do domu i w głowie mam już ułożonych kilka fragmentów.

Budzę się i nie pamiętam nic.

noc

końcówka kwietnia

Sprzed kilku dni.

W jakimś niejasnym kontekście śni mi się N. Ma obcięte włosy. Fryzura na wczesną Brosiównę. II z całego snu najbardziej pamiętam te włosy.

noc

23/24 kwietnia

W sporej wielkości sali, wypełnionej ludźmi co chwila w powietrze wystrzeliwują dziwne pojazdy. mocno spłaszczone kule, o średnicy płyty cd, właściwie bardziej spore pastylki niż kule – tak bardzo spłaszczone. Do każdego takiego pocisku są przymocowane różnego kształtu stateczniki.
Większość tych dziwnych przedmiotów wiruje wokół własnej osi z zatrważającą prędkością.
Ale niektóre wolniej. W końcu trafia się taki kształt statecznika, który powoduje całkowity brak rotacji – spora pastylka po prostu powoli opada, jak szybowiec. Bez rotacji.
[Pamiętam dokładnie kształt tych stateczników, być może potem je naszkicuje].
Pokazuję Nowakowi, że jest, ze znalazłem ten kształt. Robimy jeszcze kilka prób, dla pewności. Za każdy razem wystrzelony pocisk opada powoli, bez rotacji, z dostojeństwem, jakby przecząc grawitacji – a co najważniejsze dla nas – absolutnie bez żadnej rotacji.

Nowak mówi, ze z takimi wynikami mógłbym wrócić na studia. Że wszystkie polibudy przyjmą mnie z otwartymi rękami. A ja na to, że w Stanach, na podstawie tego jednego badania mógłbym zrobić doktorat. A u nas muszę się przebijać przez masę nieinteresujących mnie przedmiotów. A na końcu i tak piszę pracę, która jest nikomu nie potrzebna. Absurd.
Ale żeby nie było, że to do końca takie figle, zabawa, Nowak instruuje mnie jak to wszystko odliczyć od ZUSu. żeby przynajmniej koszty się zwróciły.


Wstaję i pamiętam dokładnie jak wyglądało to co wymyśliłem. Postaram się naszkicować.

noc

22/23 kwietnia

Suplement.

Na poczcie, albo w innym miejscu gdzie panie siedzą za przeszklonymi przegrodami, komunikując się przez okienko z petentami, ktoś psioczy na taką panią. A ona, nie wzruszona wszywa kartę do książki. Introligatorska robota.
Sprawne ruchy. Raz raz i już. Kilkanaście sekund i księga ma kolejną kartę z czerpanego papieru.

Jesteśmy pod wrażeniem.

noc

22/23 kwietnia

Śni mi się że śpię. I w tym śnie w śnie mam wrażenie, jestem przekonany, że za rok, na siódmą rocznicę, N. będzie obok. Że to co trwa już półtora roku jest chwilowe. Budzę się (śniąc teraz pojedynczy sen mam nadzieję, że jednak do tego nie dojdzie).
Gazeta, która jeszcze przed momentem była pismem odręcznym znów jest gazetą. A w niej biznesplan. Kredyt na ponad 230 tysięcy. Sprzęt daje AWF. A cała interes polega na robieniu im zdjęć. Wymienione są dokładnie rzeczy, które należy zakupić. Wśród nich chemia. Odczynniki (wyszczególnione z nazw, jakieś chlorki i związki srebra).
A całość to pomysł na życie N.


Siedzimy przy komputerze, przy jakimś biurku, obok Aniowska. Pokazuję jej coś. Ona je. Jakiś makaron. Rozmawiamy o czymś (uleciało), na pewno mówię, ze mam zrzuconą z vhs na dvd naszą komunię, ze jak chce to jej zrobię kopię. Wymawia się. Nie chce. Po chwili mówi, z makaronem w ustach, że musi pójśc po Doriana. Ale ma wrócić z nim za jakiś czas.


Jestem konferansjerem. Nie pamiętam co o za impreza. Pamiętam za to, że zamiast zejść ze sceny między kolejnymi występami ja stoję jak kołek i gapię się na kolejne osoby na scenie. Z poziomu publiczności na pewno to nie wygląda dobrze.

drzemka

19 kwietnia

N. dzwoni na telefon, którego numeru nie może znać. Odbieram. Co słychać? W porządku. Jesteś w pracy (Pytam bo w tle słyszę telefony i szum sprzętu biurowego, a we śnie jestem przekonany, że N. popołudniami dorabiała sobie pracą w jakimś biurze. Dwie godziny dziennie). Tak, w pracy. Odpowiada. I niem powie kolejne zdanie ucinam rozmowę. Nie mogę teraz rozmawiać. Wykręcam się i odkładam słuchawkę.
W momencie kiedy zawieszam połączenie jestem w łazience, stoję przed lustrem i patrzę na siebie. Kiedy odbierałem byłem w sypialni.

Nie mija kilka chwil, wracam do sypialni. Słyszę trzy dzwonki. Myślę, że to pewnie smsy w których N. chce mi coś powiedzieć, wyjaśnić.
A to mail. Na telefonie wyświetla mi się jego początek. “Chciałam tylko słówko informacyjnie…” Kasuję bez czytania.

Budzę się z jakimś dziwnym uczuciem satysfakcji, za to bez żadnych negatywnych emocji.
Pamiętam czcionkę, którą był napisany początek maila. To nie była zwyczajowa czcionka dla tego typu powiadomień.

noc

17/18 kwietnia

Siedzimy u babci w pokoju.
Ja, Patrycja-współlokatorka N, oraz ktoś jeszcze.
Przynoszę jakieś prezenty – nie pamiętam co, ale pamiętam że to coś znacznego. N. ma dziś urodziny. (Dziwne, wiem, że jest 18 kwietnia). Czekamy na nią.

I jakieś półtorej godziny przed jej spodziewanym przyjściem uświadamiam sobie, że jej widok może mi zrobić kuku. Że swoje już zrobiłem, że nie chcę zaprzepaszczać tej pracy. Że nie muszę jej widzieć. Że to zaboli.
I wychodzę.

noc

16/16 kwietnia

Jakieś galerie, obrazy i statystyki oglądalności. Najbardziej oblegane są obrazy francuskie i włoskie. Najmniej czeskie.


Parking przed blokiem, ten w kształcie koście, jest teraz trawnikiem leciwego wujka. Trawa króciutka, angielska. A całość pokryte siatką w heksy. Dwu, trzycentymetrowe. Z cienkiego, ale mocnego sznurka.
Wujek coś mówi o lektoratach. A ja po raz kolejny mam wrażenie, że opuszczam zajęcia, że nie byłem w ogóle w tym semestrze na biologii i lektoracie z czeskiego.


Zabawne, że to wrażenie opuszczania zajęć jest mi znajome, miałem wrażenie, że śni mi się często, ale dopiero pierwszy raz odkąd notuję sny.